بررسی کوتاه روش شناسی در نگارش، تحلیل تاریخ، و همآوردی او با انحطاط تاریخنگاری در ایران

بخش دوم و نهایی

حال به برخی از آثار او بپردازیم.
هنگامی که آدمیت پس از ده سال می خواست چاپ دوم امیر کبیر را منتشر سازد، «اطلاعات تازه [ای] از اسناد خارجی» بر آن افزود، و سپس «مدارک منتشر نشده ی دیگر از آرشیو های خارجی و کتابخانه های عمومی و خصوصی به دست» آورد، و بدین سان، کتاب سابق «تکمیل گردید، بخشی چند بر آن اضافه شد.»
او کتاب امیر کبیر را برا اساس مدارک «اصیل» و اسناد دولتی نوشت. او تصریح می کند که سرگذشت امیر کبیر را «به سنت مورخان» ایران ننوشت. برخلاف مورخان سنتی، وی نگارش شخصیت امیر کبیر را «در سیر تحول تاریخ زمان مورد تحلیل» قرار می دهد، «به جریان های تاریخ و عوامل سازنده ی آن جریان ها، خاصه به بنیاد های اجتماعی ایران» توجه دارد، و می کوشد «رابطه ی امیر کبیر را با اجتماع» به دست دهد تا تأثیرات وی را «در تاریخ باز نماید، او را بشناسد و بشناساند.» آدمیت این شیوه را «نمودار مرحله ی مترقی تاریخنگاری»می داند، بویژه «از با معنی ترین جهات تعقل تاریخی.» او با افزودن بخشی در مورد دیپلماسی امیر کبیر از «تکنیک تاریخ دیپلماسی» استفاده می کند. بنابر نظر او، چون «روش علمی» مورد استفاده ی او در ایران شناخته نشده بود، وی «مقدمه ای تحلیلی» بر دفتر سیاست خارجی امیرکبیر نوشت، که به نظر او «جوهر تاریخ دیپلماسی ایران است.»