اسطوره شناسی یکی از مباحث مهم در پژوهش های انسان شناختی و فرهنگی و عموما این شاخه پژوهش معطوف به جوامع باستانی بوده که از لا به لای متون و اسناد باقی مانده به دنبال شناخت نظام اسطوره شناختی جوامع کهن است. در این راستا رویکردهای تبیینی مختلفی برای فهم و تفسیر و تحلیل  اساطیر شکل گرفته است که عموما ذیل پارادایم تقلیل گرایانه روان شناختی قرار می گیرد. انسان شناسی با تاکیدی که بر کار میدانی داشته، سبب تحول  نظریات و رویکردهای اسطوره شناسی با تاکید بر جوامع زنده شده است. اسطوره به مثابه امری زنده و در درون فرهنگ به سه حوزه اصلی معنا، کنش و تقدس در یک فرهنگ می پردازد. در این مقاله به دنبال بیان رویکرد سیستمی به اساطیر(نظام اساطیری) و با در نظر گرفتن اسطوره به مثابه نظام فرهنگی و تشابه آن با نظام نمادین دین، به دنبال تاکید بر تفسیری بودن مطالعه اساطیر و لزوم انجام این کار در جامعه ایران امروز برای نفد معرفت اسطوره شناختی رایج بوده ایم.