سینمای علی حاتمی، زبان و هنرهای ملی ایرانی سخنی است که در اینجا به آن میپردازم و پرسش همه این سخن یکی است: چگونه ضعف تئوریک و درک سطحی از رابطه سنت و هویت و ملی بودن سبب عدم شناخت درست یک سینما و مانع رشد سینمای ما شده است و مفهوم سنت در گذر زمان، در وانمایی و ارائه سینمایی/مجازی که علی حاتمی، در فیلمهایش چه سیری داشته و این مجاز تا کجا بر واقعیت و حقیقت ماجرای ایرانی ما تقرب جسته است؟ بهطور مشخص مقصودم این جریان سینمایی است که از حسن کچل (فضایی یکسر سنتی) شروع شده عمدتا تعلق خاطرش را به دوران تحول و گذار و یک وضعیت آستانهای نشان داده و با فیلمهایی که از ستارخان تا دلشدگان را دربرمیگیرد، تشخص یافته (قاجار و اوایل رضاشاه) و در زمان حال ناتمام مانده است که با فیلم ناتمام جهانپهلوان تختی معرفی میشود... ادامه مطلب